امید عافیت از هرچه داری نذر آفت کن

همان سعی شکست این ساز را مضراب می گردد

مکن دل را عبث خجلت گداز خودفروشیها

که این گوهر به عرض شوخی خود آب می گردد

زآتش مزرع بیحاصلان سیراب می گردد

ز شرم زندگی چندان عرق ریز است اجزایم

که گر رنگی به گردش آورم گرداب می گردد