زآتش مزرع بیحاصلان سیراب می گردد

مکن دل را عبث خجلت گداز خودفروشیها

که این گوهر به عرض شوخی خود آب می گردد

امید عافیت از هرچه داری نذر آفت کن

ز شرم زندگی چندان عرق ریز است اجزایم

که گر رنگی به گردش آورم گرداب می گردد

فلک می پرورد در هر دماغی شور سودایی