ز شرم زندگی چندان عرق ریز است اجزایم

که این گوهر به عرض شوخی خود آب می گردد

امید عافیت از هرچه داری نذر آفت کن

زآتش مزرع بیحاصلان سیراب می گردد

که گر رنگی به گردش آورم گرداب می گردد

فلک می پرورد در هر دماغی شور سودایی

جهانی را سر بیمغز از این دولاب می گردد