که این گوهر به عرض شوخی خود آب می گردد

ز دل خواهی نوایی واکشی مگذار بی یاسش

همان سعی شکست این ساز را مضراب می گردد

مکن دل را عبث خجلت گداز خودفروشیها

امید عافیت از هرچه داری نذر آفت کن

زآتش مزرع بیحاصلان سیراب می گردد

ز شرم زندگی چندان عرق ریز است اجزایم