که گر رنگی به گردش آورم گرداب می گردد

امید عافیت از هرچه داری نذر آفت کن

زآتش مزرع بیحاصلان سیراب می گردد

ز شرم زندگی چندان عرق ریز است اجزایم

فلک می پرورد در هر دماغی شور سودایی

جهانی را سر بیمغز از این دولاب می گردد

در عزم شکست خویش زن گر جراتی داری