چمن می بالد و برگرد آن دستار می گردد

کف پای حنابند که شورانید خاکم را

که دست قدرت از تخمیر آن بیکار می گردد

گل رنگی که من می پرورم در جیب امیدش

دماغ باده از سیر چمن مستغنی اش دارد

ز یک ساغرکه بر سر می کشدگلزار می گردد

ز اقبال جهان بگذر مباد از شوق وامانی