در آنجا تا حیا می بالد اینجا رنگ می گردد

دو عالم خوب و زشت از صافی دل کرده ایم انشا

قیامت می شود آیینه چون بیرنگ می گردد

خزان هوش ما دارد بهار شرم معشوقان

ندانم مطرب بزمت چه ساغر در نفس دارد

که شوق از بیخودی گرد سر آهنگ می گردد

به سعی خود نظر کردن دلیل دوری است اینجا