به چه امید نفس رخت سفر می بندد

فکر جولان همه تشویش عبارت سازی ست

فطرت آبله مسضمون دگر می بندد

غیر دل گوشه امنی که توان یافت کجاست

عرض جوهر ندهی ، بی حسدی نیست فلک

ورنه چون آینه دستت به هنرمی بندد

نی دلیل است که این هرزه درایان طلب