نی دلیل است که این هرزه درایان طلب

به چه امید نفس رخت سفر می بندد

عرض جوهر ندهی ، بی حسدی نیست فلک

ورنه چون آینه دستت به هنرمی بندد

بال و پر ریختن ناله شکر می بندد

ریزش ماده بر اجزای ضعیف است اینجا

آسمان سنگ به دامان شرر می بندد