عرض جوهر ندهی ، بی حسدی نیست فلک

فطرت آبله مسضمون دگر می بندد

غیر دل گوشه امنی که توان یافت کجاست

به چه امید نفس رخت سفر می بندد

ورنه چون آینه دستت به هنرمی بندد

نی دلیل است که این هرزه درایان طلب

بال و پر ریختن ناله شکر می بندد