ورنه چون آینه دستت به هنرمی بندد

غیر دل گوشه امنی که توان یافت کجاست

به چه امید نفس رخت سفر می بندد

عرض جوهر ندهی ، بی حسدی نیست فلک

نی دلیل است که این هرزه درایان طلب

بال و پر ریختن ناله شکر می بندد

ریزش ماده بر اجزای ضعیف است اینجا