سجودی می برم چون سایه کلک آفرینش را

ز موج گل زمین تا آسمان زنار می بندد

چ سان خاموش باشم بی توکز درد تمنایت

تپش بر جوهر آیینه موسیقار می بندد

که سرتاپای من یک جبهه هموار می بندد

گرفتم تاب آغوشت ندارم ، گردش چشمی

تمنا نقش امیدی به این پرگار می بندد