تمنا نقش امیدی به این پرگار می بندد

سجودی می برم چون سایه کلک آفرینش را

که سرتاپای من یک جبهه هموار می بندد

گرفتم تاب آغوشت ندارم ، گردش چشمی

بقدرگردش رنگ آسیای نوبت است اینجا

دو روزی خون ما هم گل به دست یار می بندد

به این تمکین شیرین هرکجا از ناز برخیزی