گرفتم تاب آغوشت ندارم ، گردش چشمی

تپش بر جوهر آیینه موسیقار می بندد

سجودی می برم چون سایه کلک آفرینش را

که سرتاپای من یک جبهه هموار می بندد

تمنا نقش امیدی به این پرگار می بندد

بقدرگردش رنگ آسیای نوبت است اینجا

دو روزی خون ما هم گل به دست یار می بندد