چو بازگشت لب موج آب می خندد

ز برق حسن کسی را مجال جرات نیست

بپوش چشم که حکم حجاب می خندد

زبان به لاف مده ، پاس شرم مغتنم است

غبار صبح تماشاست هرچه باداباد

تو هم بخند جهان خراب می خندد

دلت چو شمع به هجر که داغ شد بیدل