ببندم چشم تا از راه نم آیینه بردارد

جنون مشرب پروانه ای دارم که از مستی

زند آتش به خویش و صیقل آیینه پندارد

مژه هرجاگشودم سیر نیرنگ دویی کردم

نمو از ریشه بی عشرت ما می کشد گردن

وگرنه ابر این وادی سر افکنده می بارد

چو غفلت غافلیم از غفلت احوال خود بیدل