وگرنه ابر این وادی سر افکنده می بارد

مژه هرجاگشودم سیر نیرنگ دویی کردم

ببندم چشم تا از راه نم آیینه بردارد

نمو از ریشه بی عشرت ما می کشد گردن

چو غفلت غافلیم از غفلت احوال خود بیدل

فراموشی ، فراموشی به یادکس نمی آرد