نمو از ریشه بی عشرت ما می کشد گردن

زند آتش به خویش و صیقل آیینه پندارد

مژه هرجاگشودم سیر نیرنگ دویی کردم

ببندم چشم تا از راه نم آیینه بردارد

وگرنه ابر این وادی سر افکنده می بارد

چو غفلت غافلیم از غفلت احوال خود بیدل

فراموشی ، فراموشی به یادکس نمی آرد