چو غفلت غافلیم از غفلت احوال خود بیدل

ببندم چشم تا از راه نم آیینه بردارد

نمو از ریشه بی عشرت ما می کشد گردن

وگرنه ابر این وادی سر افکنده می بارد

فراموشی ، فراموشی به یادکس نمی آرد