که خون عافیت از ساز جنگ می بارد

مخور فریب مروت ز چرخ مینارنگ

که جای باده از این شیشه سنگ می بارد

ز آبیاری کشت حسد تبرا کن

خطاست تهمت جرات به عجز ما بستن

هزار آبله بر پای لنگ می بارد

مخواه غیر توهم ز اغنیا بیدل