ز آبیاری کشت حسد تبرا کن

که اشکم از مژه ساغر به چنگ می بارد

مخور فریب مروت ز چرخ مینارنگ

که جای باده از این شیشه سنگ می بارد

که خون عافیت از ساز جنگ می بارد

خطاست تهمت جرات به عجز ما بستن

هزار آبله بر پای لنگ می بارد