که جنس جلوه عریان است و چشم ما حیا دارد

بهار انجمن وحشی ست از فرصت مشو غافل

که عشرت در شکفتنهای گل آواز پا دارد

به انداز تغافل پیش باید برد سودایی

حذر کن از تماشاگاه نیرنگ جهان بیدل

تو طبع نازکی داری و این گلشن هوا دارد