به انداز تغافل پیش باید برد سودایی

تحیر رشته سازست و خاموشی صدا دارد

بهار انجمن وحشی ست از فرصت مشو غافل

که عشرت در شکفتنهای گل آواز پا دارد

که جنس جلوه عریان است و چشم ما حیا دارد

حذر کن از تماشاگاه نیرنگ جهان بیدل

تو طبع نازکی داری و این گلشن هوا دارد