مگر سعی شرر این کوه را از خاک بردارد

تماشاگاه معدومی ز من چیده ست سامانی

که هر کس چشم می پوشد ز خود بر من نظر دارد

به دوش هر نفس از دلگرانی محملی دارم

به بو ی مژده وصلت دل از خود رفته است اما

چنان نام تو می پرسد که پندارم خبر دارد

نجوشد منت غیر، از ادای مدعای من