چنان نام تو می پرسد که پندارم خبر دارد

به دوش هر نفس از دلگرانی محملی دارم

مگر سعی شرر این کوه را از خاک بردارد

به بو ی مژده وصلت دل از خود رفته است اما

نجوشد منت غیر، از ادای مدعای من

به گاه ناله ، مکتوب من از خود نامه بردارد

به نومیدی هوس آواره صد گلشن امیدم