به گاه ناله ، مکتوب من از خود نامه بردارد

به بو ی مژده وصلت دل از خود رفته است اما

چنان نام تو می پرسد که پندارم خبر دارد

نجوشد منت غیر، از ادای مدعای من

به نومیدی هوس آواره صد گلشن امیدم

من و وامانده پروازی که در هر رنگ پر دارد

به هم چسبیدن مژگان به کنج فقر می گوید