من و وامانده پروازی که در هر رنگ پر دارد

نجوشد منت غیر، از ادای مدعای من

به گاه ناله ، مکتوب من از خود نامه بردارد

به نومیدی هوس آواره صد گلشن امیدم

به هم چسبیدن مژگان به کنج فقر می گوید

که نی هرچند صرف بوریا گردد شکر دارد

تو از کیفیت اقبال فقر آگه نه ای ورنه