به نومیدی هوس آواره صد گلشن امیدم

چنان نام تو می پرسد که پندارم خبر دارد

نجوشد منت غیر، از ادای مدعای من

به گاه ناله ، مکتوب من از خود نامه بردارد

من و وامانده پروازی که در هر رنگ پر دارد

به هم چسبیدن مژگان به کنج فقر می گوید

که نی هرچند صرف بوریا گردد شکر دارد