چو حباب جرم مینا سر ما هوا ندارد

به خیال زنده بودن هوس بقا ندارد

سحر چه گلستانیم که به حکم بی نشانی

گل رنگ ، راه بویی به دماغ ما ندارد

به رموز خلوت دل ، من و محرمی چه حرف است