به دوش سجده از خود می روم تا آستان او

به حالم نسبت نفرین ، غرور آفرین دارد

رهایی نیست ما را از فلک بی خاک گردیدن

به هرجا دانه ای هست آسیا زیر نگین دارد

به رنگ سایه جهد عاجزان پا از جبین دارد

سرشکم ، دود آهم ، شعله ام ، داغ دلم بیدل

چو شمع از حاصل هستی سراپایم همین دارد