نگاه بی دماغان ناز عبرت بر نمی دارد

به ذوق گفتگو بر هم مزن هنگامه تمکین

که کوه از ناله غیر از ننگ خفت بر نمی دارد

دلیل ترک اسبابم مباش ای ذوق آزادی

مگرچون نقش پا با خاک محشورم کنی ورنه

سر افتاده ای دارم که خجلت برنمی دارد

گل بیتابی ام چندان نزاکت پرور است امشب