زبن غمکده هرگاه الم رفت طرب برد

فرصت نرسانید به مقصد نفسم را

این شمع پیام سحری داشت که شب برد

ای غنچه دودم تنگی دل مغتنم انگار

فریاد که بی مطلبی پیش نبردم

همت خجلم کرد ز جایی که طلب برد

چون شمع به بیماری دل ساخته بودم