گر چنین دارد محبت پاس شرم انتظار

شمع هم زین بزم داغ چشم گریان می برد

این درشتان برگزند خلق دارند اتفاق

لیک از این غافل که پشت دست دندان می برد

چشم ما هم بعد از این راهی به کنعان می برد

خانه مجنون به رفت و روب پر محتاج نیست

گردباد اکثر خس و خار از بیابان می برد