دل هواخواه و نسیمی دارد این گلزار سرد

با همه تدبیر ز آتش برنیاید مالدار

پوست اندازد، بود هرچند جای مار سرد

بی تکلف با نفس روزی دو باید ساختن

تا شود هستی گوارا با غبار فقر جوش

آب در ظرف سفالین می شود بسیار سرد

یاس پیما اشک فرهادم شبی آمد به یاد