خلقی از آرایش جاه انفعال اندود رفت

حلقه قد دوتایم صفر ماه و سال کرد

سیر کوی او خیال آینه ای پرداز داد

رنگهای رفته چون تمثال استقبال کرد

صبح ما هم خنده ای بر فرصت اقبال کرد

بی خمیدن نیست از بار نفس دوش حباب

بیدلان را نیز هستی اینقدرحمال کرد