جاده سرمنزل ما صد بیابان سعی داشت

عشق رنگ ما شکست و اختراع دام کرد

دل به یاد مستی چشم حجاب آلوده ای

آب گردید از حیا چندانکه می در جام کرد

بیدماغیهای فرصت چون شرر یک گام کرد

عشرت ما چون نگه از بس تنک سرمایه است

سایه مژگان تواند صبح ما را شام کرد