عشرت ما چون نگه از بس تنک سرمایه است

آب گردید از حیا چندانکه می در جام کرد

جاده سرمنزل ما صد بیابان سعی داشت

بیدماغیهای فرصت چون شرر یک گام کرد

سایه مژگان تواند صبح ما را شام کرد

می رود صبح و اشارت می کندکای غافلان

تا نفس باقیست نتوان هیچ جا آرام کرد