می رود صبح و اشارت می کندکای غافلان

بیدماغیهای فرصت چون شرر یک گام کرد

عشرت ما چون نگه از بس تنک سرمایه است

سایه مژگان تواند صبح ما را شام کرد

تا نفس باقیست نتوان هیچ جا آرام کرد

یک قلم بیدل غبار وحشت نظاره ایم

عشق نتوانست ما را بی تحیر رام کرد