تا نفس باقیست نتوان هیچ جا آرام کرد

عشرت ما چون نگه از بس تنک سرمایه است

سایه مژگان تواند صبح ما را شام کرد

می رود صبح و اشارت می کندکای غافلان

یک قلم بیدل غبار وحشت نظاره ایم

عشق نتوانست ما را بی تحیر رام کرد