هرکه آمد به سر از نقش قدم صادم کرد

گفتم انشا کنم از عالم مطلب سبقی

شرم اظهار زبان عرق ارشادم کرد

چون خط جاده ز بس منتخب تسلیمم

گره ضبط نفس نسخه گوهر دارد

وضع خاموش به علم ادب استادم کرد

نفی هنگامه هستی چه تنزه که نداشت