انفعالم آب کرد اما همان آواره ام

سودن دست آبله بست و پشیمانم نکرد

جان فدای طفل خوش خویی که پرواییش نیست

عمرها گرد سرم گرداند و قربانم نکرد

گل شدن شیرازه خاک پریشانم نکرد

وقت هر مژگان گشودن یک جهان دیدار بود

آه از این چشمی که واگردید و حیرانم نکرد