عالمی را می برد مجنون که فرهاد آورد

تحفه ما بی بران غیر از دل صد چاک نیست

شانه می باشد ره آوردی که شمشاد آورد

عشق را عمری ست با خلق امتحان همت است

از تغافل های نازش سخت دور افتاده ایم

پیش آن نامهربان ما را که در یاد آورد

تا سپند ما نبیند انتظار سوختن