از تغافل های نازش سخت دور افتاده ایم

شانه می باشد ره آوردی که شمشاد آورد

عشق را عمری ست با خلق امتحان همت است

عالمی را می برد مجنون که فرهاد آورد

پیش آن نامهربان ما را که در یاد آورد

تا سپند ما نبیند انتظار سوختن

چون شرر کاش آتش ازکانون ایجاد آورد