پیش آن نامهربان ما را که در یاد آورد

عشق را عمری ست با خلق امتحان همت است

عالمی را می برد مجنون که فرهاد آورد

از تغافل های نازش سخت دور افتاده ایم

تا سپند ما نبیند انتظار سوختن

چون شرر کاش آتش ازکانون ایجاد آورد

انفعالم آب کرد ای کاش شرم احتیاج