چه ممکن است این که رشته ما چو عقده گیرد گهر نگیرد

نگاه غفلت کمین ما را کنار مژگان نشد میسر

تپد به خون خفته خوابناکی که سایه اش زیر پر نگیرد

چو موج عمریست بی سر و پا تلاش شوقم ادب تقاضا

خوشا غنامشربی که طبعش به حکم اقبال بی نیازی

ز هرکه خواهد جزا نخواهد ز هرچه گیرد اثر نگیرد

اگر ز معمار دهر باشد بنای انصاف را ثباتی