زندگی شبهه هستی ست که مانند حباب

کام عشرت ز نشاط همه کس می گیرد

نیست اقبال چو اسباب ندامت دربار

عبرت از بال هما بال مگس می گیرد

هر که هست آینه ای پیش نفس می گیرد

بگذر از فکر اقامت که به هر چشم زدن

کاروان صورت آواز جرس می گیرد