کاروان صورت آواز جرس می گیرد

زندگی شبهه هستی ست که مانند حباب

هر که هست آینه ای پیش نفس می گیرد

بگذر از فکر اقامت که به هر چشم زدن

از ودیعت سپریهای فلک یاس مسنج

به تو این سفله چه داده ست که پس می گیرد

التقات ضعفا پایه ی اقبال رساست