به تو این سفله چه داده ست که پس می گیرد

بگذر از فکر اقامت که به هر چشم زدن

کاروان صورت آواز جرس می گیرد

از ودیعت سپریهای فلک یاس مسنج

التقات ضعفا پایه ی اقبال رساست

شعله است آتش اگر دامن خس می گیرد

سرمه رنگ است غبار گذر خاموشان