سرمه رنگ است غبار گذر خاموشان

به تو این سفله چه داده ست که پس می گیرد

التقات ضعفا پایه ی اقبال رساست

شعله است آتش اگر دامن خس می گیرد

ای نفس ناله نگردی که عسس می گیرد

قطع امیدکن از عمر که موی پیری

شاهبازی ست که چون صبح نفس می گیرد