ای نفس ناله نگردی که عسس می گیرد

التقات ضعفا پایه ی اقبال رساست

شعله است آتش اگر دامن خس می گیرد

سرمه رنگ است غبار گذر خاموشان

قطع امیدکن از عمر که موی پیری

شاهبازی ست که چون صبح نفس می گیرد

ناله باب است در آن شهر که ما قافله ایم